Wat is het geval? Arts X meent dat collega-arts Y haar heeft besmet met covid. Helaas gaat dat niet snel over, maar wordt het integendeel long. En zoals wij allemaal inmiddels weten: dan ben je nog niet jarig. Arts X spreekt arts Y aan tot schadevergoeding van haar aanzienlijke inkomensschade, gederfde levensgenot, enzovoort.
Bewijslast arts X behelst 4 punten
De rechtbank wijst arts X in dit tussenvonnis de volgende bewijslast toe. Zij moet 1) aantonen dat haar collega zich niet aan de veiligheidsmaatregelen heeft gehouden die ten tijde van de besmetting (3,5 jaar geleden) golden. Dat zal een lastige opgave zijn, want als zij dat kon was ze daar waarschijnlijk meteen mee begonnen in de rechtbank.
Dan moet zij ook nog 2) aantonen dat de besmetting door de collega onrechtmatig is en 3. dat de kans heel waarschijnlijk is dat zij juist door hem is besmet met de ziekte. Alsof dat niet genoeg is, verlangt de rechtbank ook nog dat zij 4) hard bewijst dat de kans heel klein is dat zij door een ander dan deze collega is besmet.
Causaal verband aantonen erg lastig
Let wel: dit alles speelt in een periode dat er een mondiale epidemie heerste. Toen je covid kon krijgen door in de supermarkt te winkelen, over de schutting met de buren te kletsen of je schoolgaande kinderen in bed in te stoppen. Met andere woorden: het causaal verband met de bron van de infectie is heel, heel moeilijk aan te tonen voor iemand die een normaal leven had en zich niet letterlijk met haar patiënten had opgesloten.
Zelfs als je dat kunt aantonen, moet je van de rechter dus ook nog bewijzen dat de besmetting onrechtmatig was. Maar ja, wat zal de collega zeggen? "Ik wist zelf niet dat ik besmettelijk of ziek was, dus hoe kan ik nu schuldig zijn aan iets dat ik niet wist?" Of: "Ik had al heel lang een kriebelhoest, wie zegt dat dit niet van het roken kwam maar van covid?" Of wellicht: "Niemand wist toen van long covid, dus hoe kon ik destijds in mijn eentje beter weten en deze schade voorzien?"
Gek, het hoeft geen lastig verhaal te zijn
U ziet 'm al aankomen, dit wordt een lastig verhaal, letterlijk en figuurlijk. Maar het gekke is: het hoeft niet zo te zijn. Onze Belgische buren hebben al zeer kort na de covid-uitbraak bepaald dat medici met covid vermoed worden dit door het werk te hebben opgedaan. Zulke slachtoffers krijgen sindsdien een sociaalzekerheidsrechtelijke uitkering van 90% van het laatstverdiende loon. Dan hoef je ook niet met de beschuldigende vinger naar je collega te wijzen.
Wat is daar nu gek aan, zul je vragen? Welnu, het Belgische systeem is gebaseerd op ILO-verdrag nummer 121. Dit verdrag omschrijft het recht op een uitkering en geeft minimumnormen voor de compensatie van inkomensschade door arbeidsongevallen of beroepsziekten. Daar houden de Belgen zich netjes aan. Wij hebben dat verdrag al in 1966 geratificeerd en houden ons er op vele punten niet aan. Dat is gek. Voor een arts of verpleegkundige met long covid maakt het echter een wereld van verschil.
