Op donderdag 21 mei organiseert de Architect weer een avond in Pakhuis de Zwijger waar we de printeditie tot leven brengen. Het centrale thema is 'de stad als bouwterrein', over verdichten in de bestaande stad en wat er naast veel woningen nodig is om de stad leefbaar en aantrekkelijk te houden. Sprekers van de avond zijn David Gianotten, Irma van Oort, Evert Klinkenberg, Arie van der Neut, Bert Karel Deuten en Eva James.
De conceptwoning, bijna iedere bouwer heeft er een. De plattegrond ligt volledig vast, alleen de gevel ontbreekt. Prettig voor de bouwer - maar voor de architect is het minder aantrekkelijk want de ontwerpopgave is beperkt. Slechte woningen hoeft het niet op te leveren, maar dat vergt wel stevige ontwerpinzet.
Voor abonneesVoor de woningbouwopgave liggen de grootste kansen binnen de bestaande stad, via inbreiding en verdichting. Idealiter komen nieuwe woningen niet alleen tegemoet aan de woonvraag, maar dragen ze tevens bij aan sterkere, leefbare buurten. De praktijk is echter weerbarstig: eigendom is versnipperd en particuliere en publieke belangen botsen. Hoe zorgen we dat verdichting niet alleen rendement oplevert, maar ook de stad versterkt? In deze editie onderzoekt de Architect hoe architecten en stedenbouwkundigen samenhang, identiteit en menselijke maat weten terug te brengen in de verdichte stad.
De Amsterdamse verdichtingsopgave wordt vaak verbeeld in optoppingen en torens. In Amsterdam-Noord komt een alternatief: gestapelde stadsvilla's in een parkachtige omgeving. Wonen in deze groene oase wordt gecombineerd met een winkelcentrum om de hoek en een snelle ov-verbinding met de binnenstad.
Terwijl betaalbaarheid het woningdebat domineert, wordt er veel gebouwd voor het midden- en hogere segment. De Piek in Rotterdam, Hooghe Delft en de parkvilla's van Elzenhagen in Amsterdam-Noord tonen hoe aantrekkelijk stedelijk wonen kan zijn met ruimte, uitzicht en culturele voorzieningen binnen handbereik. Én hoe bouwen voor kapitaalkrachtigen gebiedsontwikkeling kan aanjagen waarbij concentratie van armoede wordt voorkomen.
We weten al lang hoe het moet: observeren, vragen stellen, data eerlijk interpreteren, codesign inzetten, politieke wil organiseren. Toch slagen Nederlandse steden er nauwelijks in om vrouwen écht mee te nemen in het ontwerp van de openbare ruimte. De reden? Er is een mentaliteitsverandering nodig: de durf om aannames los te laten. En door te beginnen met luisteren, niet met ontwerpen.
Bij station Lelylaan in Amsterdam ontmoet filosoof Pieter Hoexum fotograaf Christian, die met de auto is gekomen. Ze hebben hier afgesproken om de achterdeur te bekijken van woongebouw Cornelis, een ontwerp van Faro en Van Bergen Architectura. Het gebouw staat even verderop.
Maak een gebouw dat bijdraagt aan een gezonde stad, met beweegruimte. Zo luidde de opdracht die de gemeente meegaf bij de tender die ze in 2017 organiseerde voor nieuwbouw bij station Lelylaan. 'We hadden net in Het Parool gelezen over gezinnen die de stad verlaten, en wisten: dat is onze doelgroep', zegt een van de projectontwikkelaars, Joost van de Weg van BuildingForLife. 'Samen met architectenbureau Faro en Van Bergen Architectura zijn we gaan kijken hoe je een avontuurlijk gebouw met gestapelde gezinswoningen kunt maken.'
