Joris
Joris beziet de wereld met ironie vanuit een soms absurdistische invalshoek.

Joris beziet de wereld met ironie vanuit een soms absurdistische invalshoek.


Zelf ben ik erg goed in multitasken. Ik weet dat je achter het stuur geen telefoon moet gebruiken, maar in mijn geval is dat geen probleem. Ik plaats moeiteloos als arboprofessional een post op LinkedIn terwijl ik met één vaste hand mijn auto door het verkeer loods.

Veiligheid is nooit een onderwerp waar je licht over moet denken. Maar een vleugje humor kan soms helpen om de boodschap over te brengen zonder de ernst ervan te ondermijnen.

Voor eens en voor altijd wil ik het maar eens gezegd hebben: “Nee Mark, ik kom je niet helpen, nee redactie Nieuwsuur, ik kom het niet uitleggen, en nee Eva, ik heb geen commentaar.”

Ongetwijfeld weet u wat een piramide is. Het is zo’n puntig ding van waaruit je na je dood naar de hemel kunt opstijgen, tenminste als je een farao bent. Wij normale stervelingen gaan meestal rechtstreeks de oven in. Gelukkig maar: we kunnen al niet voldoende woningen bouwen, laat staan piramiden.

Misschien was het enkele van de oplettende lezers al opgevallen, ik onderteken deze stukjes alleen met een voornaam, en als de redactie een beetje oplet wilde ik dat ook graag zo houden.

Van jongs af aan wilde ik al mensenredder worden. Vooral de dankbaarheid van de geredden en de adoratie van de medemens spraken mij aan. Het probleem is alleen dat ik niet heel heldhaftig ben.
