In een grote or, zoals bij de RET, zijn beide gezegdes meer dan waar en voor een gewoon or-lid is het soms lastig om daar goed mee om te gaan.

Het is allemaal heel logisch, zeg maar het proeven aan elkaar tussen de bestuurder en het DB van de or, en vaak ook in het belang van het bedrijf. Agendaberaad en overige bilateraaltjes, het is ook een kwestie van vertrouwen in je DB. Daar hoor ik bij onze or overigens geen klachten over.

Toch is het wel eens lastig. Je mist soms noodzakelijke achtergrondinformatie om tot weloverwogen besluiten te komen. Nog moeilijker is het om enthousiast en gemotiveerd te blijven als gewoon or-lid. Door het ‘proeven’, het masseren, de bilateraaltjes en de koffieautomaatpraatjes word je soms voor voldongen feiten gesteld. Zoals gesteld, op zich geen ramp, maar ik betrap mezelf er steeds meer op dat het me steeds moeilijker valt om voor sommige dossiers nog interesse te hebben. Bij ons in de or is dat bijvoorbeeld het arbobeleid en alles wat daarmee samenhangt. Een ‘grootheid’ in de inspraak en tevens voorzitter van de commissie VGWM behandelt dit onderwerp. Voor mij natuurlijk lekker makkelijk, ik heb er geen omkijken naar, maar aan de andere kant ik weet er ook vrijwel niets van af. Veel or leden zullen inderdaad zeggen “lekker makkelijk” maar zo zit ik niet in elkaar. Ik vind het storend, ik wil mee kunnen praten, ik wil informatie en ik wil invloed kunnen uitoefenen maar in ieder geval goed geïnformeerd tot adviezen en besluiten komen.

Ik hou niet van achterkamertjes, ik sta voor openheid. Natuurlijk, soms moet je dingen even ophouden en is geheimhouding noodzakelijk. Wim Kan (wie kent hem nog) heeft ooit gezegd: “Wat ik zeg dat denk ik niet en wat ik denk dat zeg ik niet” en zo werkt dat in de politiek en in de ondernemingsraad, maar in principe sta ik voor wat Pim Fortuyn gezegd heeft: “Ik doe wat zeg en ik zeg wat ik doe”.