Nu moeten de sociale partners de maatregelen voor veiligheid en gezondheid samen uitwerken, per bedrijf of per sector. Wordt de OR nu wakker of wacht hij totdat zijn branche er uit is, wanneer de bestuurder met een instemmingsverzoek komt?

Sturen kan niet meer. Wat in de branche is afgekaart, wordt niet meer dunnetjes overgedaan. Bijsturen kan nog wel. De nadere locatiegebonden uitwerking ligt voor de hand voor die risico’s die meer met het gebouw te maken hebben dan met de werkzaamheden. Dat geldt bijvoorbeeld voor de BHV. Maar als de branche er uit is, bijvoorbeeld over de werkdruk, dan is de OR te laat.

Belangrijk is dan ook om in dat brancheoverleg vertegenwoordigd te zijn. Dat kan door een overleg tussen OR’en in de branche, door afstemming met de vakbond of door een OR-lid mee te sturen met de bestuurder naar het brancheoverleg. Als er daar geen consensus ontstaat, kun je de strijd altijd nog buiten het eigen grondgebied uitvechten. Amerikanen weten niet beter dan dat dat de manier is om conflicten op te lossen.

Wordt dat de gelegenheid om ook andere issues in de branche op tafel te leggen? Dat is wel riskant. Als een van de overlegpartners daarmee komt, zal de ander dat ook doen. Binnen no-time zullen dan arbomaatregelen duurder uitpakken dan oorspronkelijk voorzien. Het budget daarvoor gaat dan ten koste van de loonruimte. Dat wetende kan de OR de eigen issues beter nog even in de achterzak houden. Mochten de werkgevers met oneigenlijke issues komen, dan kan de OR altijd nog het besluit nemen tot de operatie “Endured retaliation”.

Vreemd? Nee, gewoon de nieuwe trend die uit Amerika komt overwaaien, net als de moderne methoden om conflicten op te lossen: mediation, pendelbemiddeling en coaching. Daarmee is en blijft “de mens de maat van alle dingen”, aldus Protagoras.